Ghoul... Inna Ja: Rozdział XII

KANEKI
   Zaniosłem ją do domu. Niby mała, a sporo waży... Kiedy dotarłem to położyłem ją w pokoju i ogarnąłem troche dom. Nie lubię bałaganu.
- Gotowe.- rzekłem jak skończyłem. Yuki tak słodko spała, że aż mnie korciło aby jej czegoś nie zrobić xD Lecz cudem się powstrzymałem xD Teraz byłem bezpieczny o to, że nic jej nie grozi (chyba... *demoniczny śmiech Opci w tle*). Poszedłem do domu.
NASZTĘPNY DZIONNNEKKK (YUKI)
   Otworzyłam paczadełka i się rozciągnęłam. Zaczęłam się rozglądać.
- Chyba to był tylko koszmar. - mruknęłam pod nosem. Wstałam z łóżka. - W tym koszmarze było wszystko porozwalane, a tu czysto... Dziwne...
   Nagle po mieszkaniu rozległ się dzwonek do drzwi.
- Ciekawe kto to. - poszłam otworzyć.
- Widzę, że już wstałaś śpiochu! ^^
- Haru!!! - przytuliłam ją.
- Lecimy dzisiaj na zakupy młoda!
- Yey! - uśmiechnęłam się. - Ale fajnie! Tylko we dwie ^^
- Ubieraj się i idziemy! - weszłyśmy do mieszkania. Szybko się ubrałam w któtkie jeansowe spodenki, biały top z napisem "Free", szare trampki i wzięłam jak zwykle telefon i portwel xD Wybiegłyśy z bloku i ruszyłyśmy w stronę centrum.
- Dawno nie byłyśmy na takim wypadzie. - rzekłam z uśmiechem.
- Nooo ^^
   Po kilku minutach byłyśmy już na miejscu, gdy tu patrzam, a tam Norie! Stoi przy automacie z piciem xD
- Norie! ^^ - zawołałam i do niej pomachałam.
NORIE
Jak zawsze rano przychodziłam do galerii żeby troche pomyśleć. Znajdowała sie tam moja ulubiona kawiarnia " Dwóch takich" . Stałam sobie przy automacie z piciem kiedy nagle usłyszałam czyjś glos. Była ta Yuki. Uśmiechnełam sie i pomachałam. Yuki nie była sama. Miała obok siebie jakąs niezla laske, to pewnie jej przyjaciółka.
- Hej, a co ty ty robisz ? Czyżby wypad na zakupy ?
- Tak, wybrałam sie tu z Haru. Poznaj ją. - powiedziala Yuki.
Podałam reke tej dziewczynie i przdstawilam sie.
- Haru, nie miala bys nic przeciwko gdyby Norie dołączyła do nas ? - spytala Yuki.
- Nie. We trójke bedzie jeszcze fajniej. - odpowiedziala.
Chyba ją polubiłam. Wydawała soe byc miła.
- Dobra to ruszamy na łowy xd - powiedziala Yuki.
- Świetnie. Potem zabiore was na kawe do 'Dwóch takich' .
- Cudownie. - odpowiedziały.
Ruszyłyśmy. W galerii było pełno wyprzedarzy i przecen. Pełno nowych kolekcji wiosennych. Musiałam sie obkupic.
Po kilku godzinach spędzonych na łarzeniu po sklepach zaprowadziłam dziewczyny do "Dwóch Takich" na kawę. Usiadłyśmy przy moim ulubionym stoliku i złożyłyśmy zamówienie. Haru wyskoczyła z dziwnym pytaniem.
- A więc... Norie? Znasz Kena Kanekiego? - spojrzała na mnie wzrokiem detektywa.
- Haru... Nie teraz -,- - mruknęła Yuki. Ja popatrzyłam na Haruhi i jej odpowiedziałam.
- Znam. To mój ' przyjaciel' . Nie rozumiem dlaczego mnie o to pytasz.
- Tak z ciekawości...
No chyba nie. Przeczuwałam że ona chce ode mnie wyciągnąc jakies informacje. Ale po co ?
- Przyjaciel powiadasz? A spytam cie jesz_ - nie dokończyła bo Yuki jej przerwała.
- Starczy. - popatrzyła na nią groźnyn spojrzeniem. - Nie zamęczaj jej pytaniami, okey?
- Ale ;-;
- Wiem, że lubisz sie bawić w męczenie ludzi i wgl ale odpuść dzisiaj. Błagam...
- Ale dzisiaj jest 18 lipca ;-;
- 18 lipca? - spytałam zdezorientowana. O co tu chodzi?
- To Narodowy Dzień Detektywa wymyślony przez Haru i jej wybujałą wyobraźnie. - opowiedziała Yuki. - Poprostu ją ignoruj ^^ Tak jak ja. - uśmiechnęła się.
- Ey. To było niemiłe. - rzekła naburmuszona Haruhi.
- Ignoruj xD - przerwała Yuki.
- Wiecie co muszę już iść. Zapomniałam, że umówiłam się z Dominico. - powiedzialam.
Nie mialam zamiaru dluzej siedziec z ta dziewczyna. Na poczatku wydawala mi sie spoko ale okazalo sie ze tylko wydawala.
Zadzwonił do mnie Dominico i powiedział że sie nudzi i zaraz u mnie bedzie. Chyba jednak nie okłamałam Yuki.
Po chwili był już u mnie Dominico.
YUKI
Kiedy Norie odeszła to spojrzałam na Haru z wyrzutem.
- No co? - spytała.
- Jesteś chamska.
- I kto to mówi? Pf... - odwróciła się ode mnie.
- Sknerusss xD - zachichotałam. - Mogłaś się jej o takie rzeczy nie wypytywać. To było niemiłe.
- Przepraszam. - przewróciła oczami.
- Ładniej.
- Baldzo pseplasam. - powiedziała jak naburmuszone, co ja gadam wkur***ne dziecko xD
- Dobra, jakoś to ujdzie. To gdzie teraz idziemy?
- Hm... - spojrzała na zegarek. - Zaraz zrobi się ciemno.
- Ci-Ciemno...? - wydukałam. O cholerka...
- Nie mówiłaś, że boisz sie ciemności.
- Oł... - serio to sie nie boje ale cholera wie na KOGO można wpaść po zmroku. - Wracajmy do domu. - zostawiłam hajs i wzielam rachunek. Wyszłam z Haru z kawiarni i po chwili opuściłyśmy centrum. Miała racje, za chwile sie ściemni.
- Orajusiu. - powiedziała. - Będzie problem.
- Wiem... Ruszajmy się, nie chciałabym napotkać ghoula. - złapałam ją za rękaw i ruszyłam do domu. Po kilku minutach byłyśmy pod domem Haru.
- Dzięki za odprowadzenie, ale jak ty wrócisz? - popatrzyła na mnie smutna.
- O mnie się nie martw, dam sobie rade. - przytuliłam ją. - Trzymaj się ^^ - odeszłam. Skierowałam się do domu.
   Wbiłam do niego i bez namysłu rzuciłam się na łóżko.
- Jestem wykończona... - mruknęłam. - Spać... - zamknęłam oczy, gdy tu nagle coś stłukło na dole wazon. Zbiegłam jak opentana. - Kto tu jest!? - zaczęłam się rozglądać. Mój wzrok utkwił na Miśce... - To twoja sprawka?
- Miał >:3
- O bosz...
- Miałłł! - zamiałczała i wskazała na pustą miskę.
- Stłukłaś ten wazon bo nie dałam ci raz cholernej kolacji!?
- Mrrr... - zaczęła mruczeć.
- Matko Bosko... - westchnęłam, wzięłam tuńczyka z puszki i dałam jej do miski. - A udław się. - warknęłam i poszłam do pokoju. Kot szatan...
KOLEJNY DZIEŃ XDD
   Zostałam obudzona przez dzwonek do drzwi. Zeszłam, nie. Zleciałam z łóżka ledwo żywa i doczołgałam się do tych cholernych drzwi! Otworzyłam je.
- Kto śmie mi... O hejka Kitamura. - przetrałam oczy, a w drzwiach zobaczyłam Kitamure w koszuli trzymającego czerwoną różę. - Chyba dalej śnie bo widzę przystojniaczka z różyczką w drzwiach. - wymamrotałam.
- A oto kwiat dla pięknej damy. - zrobił lekki ukłon i wręczył mi prezencik. Byłam zdziwiona i zawstydzona...
- Dz-Dziękuje... Proszę wejdź. - zaprosiłam go do środka. - Co cię o mnie sprowadza?
- Tak sobie pomyślałem czy nie zechciałabyś pójść ze mną na kolację? Ty i ja. - uśmiechnął się cieplutko przez co wywołał rumieniec na moich policzkach.
- Nie wiem czy zasługuję. - włożyłam różę do wazonu aby na chwile oderwać wzrok od jego czekoladowych tenczówek. - Nie musisz marnować na mnie czas_ - poczułam jego dotyk. Zostałam przytulona od TYŁU i objęta rękoma na BRZUCHU. Zakryłam dłońmi zarumienioną twarz. - Kitamura błagam...
- Daj się zaprosić. - wyszeptał mi ochrypłym głosem do ucha. Ciarki mi przeszły po całym ciele.
- J-Ja... - odwróciłam się do niego przodem. Nasze twarze dzieliły jedynie milimetry. Zamrugałam kilka razy. Nie wytrzymałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Czułam jak nogi pode mną miękną. Chorobcia... Kita jedynie się uśmiechnął i lekko przygryzł swoją wargę patrząc na moje usta. Czułam jego ciepły, miętowy oddech na skórze.
- To będzie zaszczyt... - wyszeptał prosto w moje usta po czym złożył na nich ciepły, przepełniony czułością i delikatnością pocałunek. Czułam się jak w niebie... Odwzajemniłam gest pogłebiając namiętność pocałunku. Kita posadził mnie na szafce obok wazonu z różą i objął w tali przyciągając do siebie. Oplotłam ręce wokół jego szyi. Całował tak delikatnie...
GDY NAGLE!!!
Do salonu wbił... TAM TARA TAM!!!